Pascha in Port Elizabeth - 2004 (Greek)

Πάσχα στο Πορτ Ελίζαμπεθ - Ημερολόγιο

(Εκκλησιαστική Διακονία πενήντα (50) ημερών στη Νότια Αφρική)

Του Αρχιμ. Γενναδίου Στάντζιου

Σεπτή εντολή του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Πέτρου Ζ’ μετέβην την 9η παρελθόντος μηνός Μαρτίου στη Νότια Αφρική με συγκεκριμένο προορισμό το πανέμορφο και εξωτικό Πορτ Ελίζαμπεθ, το οποίο, εκκλησιαστικά υπάγεται στη διοίκηση της Ιεράς Μητροπόλεως Καλής Ελπίδος (Πόλη του Ακρωτηρίου-Cape Town). Εκεί έπρεπε να παραμείνω περίπου δύο μήνες, να προσφέρω τις λιγοστές μου υπηρεσίες κατά το εναπομείναν χρονικό διάστημα της Μ.Τεσσαρακοστής, να ιερουργήσω καθ΄όλη τη Μ.Εβδομάδα του Αγίου Πάσχα 2004 αλλά και μετά την πασχαλινή του Πεντηκοσταρίου χαρμόσυνη περίοδο, να είμαι παρών, όπου χρειασθεί μέχρι το τέλος του μηνός Απριλίου.

Οι πρώτες οδηγίες εδόθησαν υπό του εκπροσώπου του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κ.κ.Πέτρου Ζ΄ στο Γραφειο των Αθηνών, του Σεβ.Μητροπολίτου Καρθαγένης κ.Χρυσοστόμου. Εκεί στο Γραφείο των Αθηνών του Πατριαρχείου μας, συναντήθηκα για πρώτη φορά με τον Σεβ. Μητροπολίτη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας κ. Σεραφείμ. Ταξιδέψαμε μάλιστα μαζί από την Αθήνα μέχρι το Γιοχάνεσμπουργκ, όπου στο αεροδρόμιο της νοτιοαφρικανής μεγαλουπόλεως ο Ποιμενάρχης με βοήθησε να «βρω άκρη» από τα πιο μικρά έως τα πλέον σημαντικά θέματα, όπως αυτό της εκδόσεως προσωρινής παραμονής μου στην περιοχή κ.α. Κυρίως, όμως, η συναισθηματική φόρτιση που αισθανόμουν ανάμεικτη με την ψυχολογική ένταση, την οποία, αυξάνει η παρουσία και η πορεία προς το άγνωστο, οι νέοι τόποι, οι εναλλαγές των εντυπώσεων, η επαφή με έναν άλλο πολιτισμό, η ξένη γλώσσα κ.α., όλα αυτά άρχισαν κάπως να μετριάζονται μετά το σύντομο γεύμα μέσα στο χώρο του αεροδρομίου και τις πρώτες κατευθύνσεις και παραινέσεις, πληροφοριακού, θα έλεγα, τύπου από τον Σεβ. Σεραφείμ, τα οποία, ομολογώ με κρατούσαν επιφυλακτικό και σε κατάσταση, ακόμη, αναμονής.

Μετά από αρκετές ώρες υπομονής στο διεθνές αεροδρόμιο Γιοχάνεσμπουργκ αναχώρησα για το Πορτ Ελίζαμπεθ, όπου έφτασα μετά από εσωτερική πτήση διάρκειας μιάμισης ώρας. Στο αεροδρόμιο του Πορτ Ελίζαμπεθ ομάδα Ελλήνων και ο ίδιος ο Σεβ. Μητροπολίτης Καλής Ελπίδος κ. Σέργιος συνοδευόμενος από  τον Πρόεδρο της Κοινότητος (κ.Σάκη Ζένιο) με υποδέχθηκαν με πολλή χαρά και συγκίνηση και αμέσως κατευθυνθήκαμε στο όμορφο σπίτι του ι.Ναού μέσα στον  αύλειο χώρο της Κοινότητος, όπου και το ελληνικό σχολείο και το σαλόνι εκδηλώσεων της παροικίας κ.α. Μετά από σύντομες γνωριμίες και συνομιλίες οι πρώτες εντυπώσεις ήρθαν στο μυαλό και στην καρδιά μου να με ηρεμήσουν και να με διαβεβαιώσουν, ότι βρισκόμουν σε «καλά χέρια». Η πάροδος του χρόνου μα και οι μέρες καθώς περνούσαν  σιγά σιγά οδήγησαν στη δημιουργία μιας σχέσεως πνευματικής η οποία  απέφερε γνωριμίες, φιλίες με πρόσωπα και ανθρώπους απλούς στη σκέψη, πρόθυμους και γεμάτους αγάπη και ενδιαφέρον για όλα εκείνα τα στοιχειώδη της καθημερινής ζωής του Ιερέα τους (αν και προσωρινού), από τα πιο μικρά και καθημερινά έως τα πιο μεγάλα και σημαντικά.

Καθ’ όλο το χρονικό αυτό διάστημα της παραμονής μου στην   Ελληνορθόδοξη Κοινότητα του Πορτ Ελίζαμπεθ και τις, με τη Χάρη του Θεού, ολίγες και πολύ πενιχρές παροχές και όποιες εκκλησιαστικές υπηρεσίες μου διαπίστωσα το μεγαλείο αυτών των υπέροχων ανθρώπων, οι οποίοι, επιζητούν κάποιον που πραγματικά επιθυμεί να τους «ακούσει», έχει τη διάθεση να τους «μιλήσει» μέσα στην καρδιά τους, να γελάσει και να αστειευτεί μαζί τους, να ευλογήσει το τραπέζι του φαγητού, να παρασταθεί δίπλα στις χαρές και στα καθημερινά, αλλά και στις δύσκολες και δυσάρεστες καταστάσεις τις οποίες βιώνουν. Να μιλήσουν αυθόρμητα χωρίς επιφυλάξεις και να εμπιστευτούν τον παπά τους, να συζητήσει με τα παιδιά και τους νέους με πολύ αγάπη και ειλικρίνεια και να συνεργασθεί σε όλους τους τομείς δράσεως και ζωής της Κοινότητος δίνοντας το παράδειγμα, τις κατευθύνσεις, τον τρόπο και τον δρόμο μιας δημιουργικής και περισσότερο καρποφόρας συνεργασίας και συνοδοιπορίας ελληνισμού και εκκλησίας σε έναν τόπο μακρυά από την Πατρίδα με πολλούς «πειρασμούς» και αντικειμενικές δυσκολίες που καραδοκούν να πλήξουν θεσμούς και πρόσωπα. Ένας Ιερέας πού θα «εργασθεί» ως πνευματικός πατέρας, αδελφός και οδηγός, αλλά, συγχρόνως και ως φίλος, θα είναι δε έτοιμος να ακούσει όλους τους χτύπους και να αφουγκρασθεί τους ρυθμούς και τα παράπονα, τους «παράξενους» και «δύσπιστους» μέχρι τους «επιφυλακτικούς» και «περισσότερο κοντά ευρισκομένους» έχοντας την συναίσθηση, ότι επιτελεί έργο ιερό, εθνικό και συνάμα ιεραποστολικό στην «εσχατιά της γης»!

Από τις πιο μικρές λεπτομέρειες της ροής της καθημερινότητος, μέχρι και τη συνεργασία σε όλους τους τομείς, τις συναντήσεις και τις συνομιλίες με τα παιδιά του σχολείου, αυτά που διακονούν στο Ιερό Βήμα του Ναού, αλλά, και τα μεγαλύτερα σε ηλικία, αγόρια και κορίτσια, τη νεολαία της Κοινότητος, μέχρι τις επισκέψεις στα σπίτια προς γνωριμία των ηλικιωμένων ανθρώπων, αυτών που δούλεψαν για την ελληνορθόδοξη Κοινότητα στα χρόνια τους και τώρα απότοκοι της ζωής δεν μπορούν να βγουν έξω από το σπίτι τους, όλους αυτούς συναναστράφηκα με «διάθεση μαθητείας» έχοντας κατά νουν την ευθύνη απέναντί τους και με προσοχή και προσευχή προσπάθησα να «τείνω χείρα βοηθείας» καθ΄ όλη τη διάρκεια της εκκλησιαστικής μου υπηρεσίας επεκτείνοντας, με τη βοήθεια ανθρώπων της Κοινότητος, το καθημερινό πρόγραμμά μου με επισκέψεις στο νοσοκομείο, σε σπίτια κατόπιν προσκλήσεων (πολλών οι οποίες δημιούργησαν προβληματισμό σε κάποια στιγμή λόγω ελλείψεως χρόνου και εξ αιτίας της ήδη βεβαρυμένης περιόδου του Πάσχα), και επαφές με τις οικογένειες και τα παιδιά τους, οι οποίες εν καιρώ, δημιούργησαν την ποθητή εμπιστοσύνη και οδήγησαν σε άλλες κατ’ ιδίαν συναντήσεις και συνομιλίες, είτε στο σπίτι του ιερέως, είτε σε άλλους χώρους προς συζήτηση διαφόρων προβλημάτων εκ μέρους των Ενοριτών όλων των ηλικιών.

Η επίσκεψη και εντρύφηση στον ευλογημένο χώρο της Ιεραποστολής στην περιοχή του «Σαν Άλμπανς»,  ένα καταπράσινο και απέναντι από τον Ινδικό Ωκεανό προάστειο του Πορτ Ελίζαμπεθ, ήταν ιδιαιτέρως συγκινητική και δημιούργησε πολλά και έντονα αισθήματα συμπαθείας, εσωτερικής ικανοποιήσεως, αλλά, και συμπαραστάσεως πολύτροπης προς τα ηρωικά και ευλαβή πρόσωπα της Ιεραποστολικής Οικογενείας του Νικολάου Σιάχου με την σύζυγο, τις δύο κόρες τους και το γιο τους. Άνθρωποι της αυτοθυσίας, απλοί, χαμογελαστοί, φιλόξενοι αφοσιωμένοι και υπάκουοι στον Επίσκοπό τους εργάζονται «νύκτα και ημέρα» παρ΄όλες τις υποκειμενικές ή αντικειμενικές δυσκολίες για να δοξάζεται το Όνομα του Αγίου Θεού. Η παρουσία μου στο συσσίτο την καθορισμένη ώρα, δηλ. η εβδομαδιαία προετοιμασία και προσφορά φαγητού από την Ελληνική Κοινότητα-Εκκλησία στα 400 περίπου παιδιά των δύο σχολείων της περιοχής (Δημοτικό και Γυμνάσιο), η δεύτερη επίσκεψή μου στη διάρκεια του μαθήματος της κατηχήσεως των παιδιών και μια τρίτη για την τέλεση αρτοκλασίας το Σάββατο της Διακαινησίμου Εβδομάδος με τη συμμετοχή πενήντα (50) ανθρώπων της Ενορίας του Πορτ Ελίζαμπεθ, έδεσαν την ψυχή μου, με αυτόν τον τόπο, όσο κι αν αυτό φαίνεται ή ακούγεται παράξενο, σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Άλλωστε, φρονώ, ότι μπορεί κανείς νάναι παρών σ’ ένα χώρο για μεγάλο χρονικό διάστημα και να μην τον… «αγγίξει» τίποτε!

Θέλω να μου επιτραπεί, έτσι για την ιστορία, να σταθώ για λίγο στο πρόσωπο του τοπικού Ποιμενάρχου του Σεβ.Μητροπολίτου Καλής Ελπίδος κ.Σεργίου, ενός ανθρώπου που κέρδισε την καρδιά και την εμπιστοσύνη μου από την πρώτη κιόλας στιγμή της γνωριμίας μαζί του.  Η όλη του στάση και συμπεριφορά, το πολύτροπο ενδιαφέρον του για όλα τα χρειώδη κατά την ολιγόχρονη παραμονή μου στο Πορτ Ελίζαμπεθ ήταν καθοριστικά για να χαράξουν και δημιουργήσουν τους δεσμούς της αγάπης, του σεβασμού και της εκδηλώσεως από μέρους μου των πιο ευγενών και ευγνωμόνων συναισθημάτων, τα οποία, συνεχίζω να διατηρώ έντονα και τώρα που δεν είμαι εκεί κοντά… Έζησα εκ του σύνεγγυς και έγινα ο άμεσος δέκτης και γνώστης του παλμού με τον οποίο εργάζεται εντελώς αθόρυβα αλλά συντονισμένα και μεθοδικά ο Σεβασμιώτατος Σέργιος, κυρίως όμως, «γεύθηκα» την αγάπη και την εμπιστοσύνη του λαού στο πρόσωπό του. Μιας εμπιστοσύνης, η οποία, έχει αντίχτυπο και καθρεπτίζεται στην καθημερινή συνεργασία και στο επιτελούμενο, καθόλου καταφρονητέο, ποιμαντικό και διοικητικό έργο στην Πόλη του Ακρωτηρίου. Τον ευχαριστώ θερμά τον Μητροπολίτη Άγιο Καλής Ελπίδος για την αγάπη και την εμπιστοσύνη του προς το πρόσωπό μου όλη αυτήν την περίοδο. Ο Θεός να τον έχει πάντα καλά!

Η Μ.Εβδομάδα και το Πάσχα ήταν ανεπανάληπτα. Προσωπικά  για μένα ήταν ιδιαίτερα συναισθηματικά φορτισμένο το κλίμα αφού βρισκόμουν τόσο μακρυά από το σπίτι και την οικογένειά μου αυτές τις άγιες μέρες. Όμως ήμουν ανάμεσα σε προσφιλή και αγαπημένα πρόσωπα που ήξεραν, ότι τους αγαπώ και ενδιαφέρομαι γι’αυτούς. Η κάθε ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδος είχε κάτι το ξεχωριστό, η συμμετοχή της νεολαίας σε πολλούς τομείς ευθύνης κατά τη διάρκεια των ι.Ακολουθιών, ο όμορφος διάκοσμος του ι.Ναού σε κάθε περίσταση με τις εναλλαγές της χαρμολύπης, η αρμονική χορωδία των γυναικών, το πλήθος στη συμμετοχή του κόσμου σε όλες τις Ακολουθίες, το Ευχέλαιο και η νυκτερινή Θ.Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων το βράδυ της Μ.Τετάρτης, στην οποία ήταν αθρόα η συμμετοχή των Ενοριτών όλων των ηλικιών στο Αχραντο Μυστήριο της Θ.Κοινωνίας, ο στολισμός του Επιταφίου μετά την Ακολουθία των Παθών, η προβολή του ντοκιμαντέρ το βράδυ της Μ.Πέμπτης για την Τελετή Αφής του Αγ.Φωτός στον Πανάγιο Τάφο (Ιεροσόλυμα) στο σαλόνι της Κοινότητος, η νύκτα της Αναστάσεως με τα πυροτεχνήματα και τα βεγγαλικά στην αυλή της Εκκλησίας, η πασχαλινή Θεία Λειτουργία, η μετά απ΄αυτήν κοινή τράπεζα με την παραδοσιακή μαγειρίτσα, η ανάγνωση του Ευαγγελίου σε 10 ξένες γλώσσες στον Εσπερινό της Αγάπης το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, λατινικά, ρώσικα, βουλγάρικα, ρουμάνικα, αφρικάνικα, κόζα, ομηρικό ) από τα μεγάλα παιδιά της νεολαίας καθώς και η ανάγνωση στα ελληνικά και στα αγγλικά του Πασχαλινού Εγκυκλίου Μηνύματος του Μακαριωτάτου Πατριάρχου μας, το γλέντι που ακολούθησε στο μεγάλο σαλόνι της Κοινότητος με την καθολική συμμετοχή εκατοντάδων Ελλήνων και ξένων προσκεκλημένων (Ορθοδόξων Βούλγαρων, Ρώσων, Αφρικανών, Ρουμάνων κ.α.), όλα αυτά και άλλα πολλά, θα μείνουν χαραγμένα για πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μου.

Η Θεία Λειτουργία στο Πανεπιστήμιο του Grahamstown και η συγκινητική συμμετοχή ομάδος Ελλήνων Φοιτητών αγοριών και κοριτσιών περίπου είκοσι (20) από πολλές περιοχές της Νοτίου Αφρικής οι οποίοι Έλληνες φοιτητές σπουδάζουν σε διάφορες Πανεπιστημιακές Σχολές του ονομαστού αυτού Πανεπιστημίου της Νοτίου Αφρικής και όχι μόνον, στο κατανυκτικό Παρεκκλήσι της Αγίας Μαγδαληνής μέσα στην Πανεπιστημιούπολη, (ευγενική παραχώρηση των Πρυτανικών Αρχών ύστερα από αίτημα της Ελληνικής Κοινότητος), το εορταστικό γεύμα και η πλούσια φιλοξενία το βράδυ μετά τη «φοιτητική» αυτή Θ.Λειτουργία από τον Ελληνοκύπριο μεγαλοεπιχειρηματία Σάββα Κουζή σε ένα από τα ξενοδοχεία του με την φροντίδα και το ενδιαφέρον της αναισθησιολόγου Ιατρού-συζύγου του Αγάπης και όλων των συνεργατών τους, ήταν μερικές μόνον γεύσεις αυτής της θαυμάσιας και ταυτόχρονα συγκλονιστικής εμπειρίας, «εμπειρίας ζωής», την οποία, απεκόμισα κατά τη διάρκεια της πολύ σύντομης παραμονής μου στην ευλογημένη από το Θεό νοτιοαφρικανική χώρα.

Κυρίως όμως η μεγάλη και ποικιλοτρόπως εκφρασθείσα αγάπη και το ενδιαφέρον όλων των ανθρώπων της παροικίας του Πορτ Ελίζαμπεθ. Πραγματικά διαπίστωσα, ότι αξίζει την απόφαση και τη θυσία να μείνει και να εργασθεί κανείς εκεί κοντά τους, δίπλα τους, διότι τέτοιοι άνθρωποι το αξίζουν!

Η τελευταία μου Θ.Λειτουργία ήταν την Παρασκευή 23 Απριλίου, εορτή του Αγίου Γεωργίου. Πολλές αρτοκλασίες, κεράσματα, καφές στο χωλ της Κοινότητος, αρκετός κόσμος, αλλά και νέοι, οι οποίοι, πήραν άδεια απουσίας από τα μαθήματά τους στα Σχολεία και στα Πανεπιστήμιά τους για να αποχαιρετήσουν τον ιερέα τους και να βγούνε μια τελευταία αναμνηστική φωτογραφία μαζί του. Μετά το αντίδωρο εκτυλίχθηκαν συγκινητικές στιγμές. Βουρκωμένα μάτια, τρεμάμενα χείλη, κάποιοι δεν μίλησαν καθόλου, μόνο δάκρυσαν και έσφιξαν την αγκαλιά και το χέρι τους, ένα μεγάλο «ευχαριστούμε για όλα» επαναλαμβάνονταν και «πρέπει να ξαναβρεθούμε», έλεγαν και ξανάλεγαν, οι νέοι και τα παιδιά. Ανταλλαγή τηλεφώνων, ταχ. διευθύνσεων, e-mail, «έπαιρνε και έδινε», μέχρι την τελευταία στιγμή μέσα κι έξω από το σπίτι και στην (κοινή) αυλή του Ναού-σπιτιού του Ιερέα και αρκετοί…ακόμη τριγύριζαν γύρω «από τον παπά και τα ράσα του….»!

Ο επόμενος σταθμός μου ήταν το πανέμορφο Καίηπ-Τάουν, όπου την Κυριακή 25 Απριλίου εορτάσθηκε με κάθε λαμπρότητα και επισημότητα η επέτειο ζωής και δράσεως εκατό (100) ετών της Ελληνορθοδόξου Ενορίας του Καθεδρικού Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου. Ήταν όλα οργανωμένα και συντονισμένα. Παράλληλα, έγιναν και τα επίσημα εγκαίνια του Εκκλησιαστικού Γηροκομείου της Ιεράς Μητροπόλεως αν και το Γηροκομείο, αυτή η ζεστή φωλιά και στέγη του ποιμαντικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος της τοπικής Μητροπόλεως για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας λειτουργούσε ήδη επί αρκετό χρονικό διάστημα. Στη μία εβδομάδα της παραμονής μου στο Καίηπ-Τάουν είχα την ευκαιρία να θαυμάσω από κοντά και να γνωρίσω τόπους και μέρη, τα οποία, μέχρι τότε μόνον στα βιβλία,  στους γεωγραφικούς χάρτες και στην τηλεόραση έβλεπα και άκουγα.

Τελευταίος σταθμός μου, πολύ σύντομος χρονικά, μόλις τριών ημερών, το Γιοχάνεσμπουργκ-Ιωαννούπολις. Εκεί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας κ. Σεραφείμ με υποδέχθηκε και με φιλοξένησε πλουσιοπάροχα, δίνοντάς μου την εντύπωση, ότι ευρίσκομαι κοντά σε δικούς μου και από παλιότερα γνώριμους ανθρώπους. Όλοι οι συνεργάτες της Ιεράς Μητροπόλεως Κληρικοί και λαϊκοί έκαμαν το παν για να αισθανθώ άνετα, όμορφα και δημιουργικά. Παρόλη την σοβαρή ίωση, η οποία ταλαιπωρούσε τον Μητροπολίτη, ο Σεβ. Σεραφείμ στάθηκε δίπλα μου και με ξεναγούσε, με καθοδηγούσε και διαρκώς μου εξηγούσε πρόσωπα και πράγματα στην ευρωπαϊκού τύπου και ρυθμού μεγαλούπολη και πρώτη πρωτεύουσα της νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας. Η γνωριμία μου με νέους, δραστήριους και μορφωμένους Κληρικούς της τοπικής Μητροπόλεως, οι πνεύμονες ιεραποστολής που αθόρυβα φυτρώνουν, ο τρόπος που «γνωρίζει» καλά να εργάζεται ο δραστήριος και δυναμικός Μητροπολίτης Σεραφείμ. Η αυξανόμενη διάθεση και η συνεχής «παραγωγή ιδεών και τρόπων» ιεραποστολικής δουλειάς, η πολύ καλή οργάνωση των κεντρικών διοικητικών υπηρεσιών της Επισκοπής, η στελέχωση των Κοινοτήτων με νέους Κληρικούς, η συμμετοχή αφρικανών Ιερέων, ντόπιων και ιθαγενών σε περιοχές όπου υπερτερούν πληθυσμιακά οι μαύροι αδελφοί μας, όλα αυτά και πολλά άλλα, τα οποία κλιμακώνουν το ευρύτερο ποιμαντικό έργο προξένησαν την θετικότατη εντύπωση και τον θαυμασμό μου κατά την βραχεία παραμονή μου στην Ιερά Μητρόπολη Ιωαννουπόλεως.

Την 1η Μαϊου ημέρα Σάββατο αναχώρησα για την Αλεξάνδρεια την έδρα του Σεπτού Πατριαρχείου μας. Από αυτή τη θέση επιθυμώ πανευλαβώς και ευγνωμόνως να ευχαριστήσω για άλλη μια φορά «εκ βαθέων καρδίας…» Τον Μακαριώτατο Προκαθήμενο του Αλεξανδρινού Δευτερόθρονου Πατριαρχείου του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου  Πάπα και Πατριάρχη μας κ.κ.Πέτρο τον Ζ΄ για την αγάπη και την εμπιστοσύνη Του.

Και στο σημείο αυτό επίσης να ευχαριστήσω χρεωστικώς τους δύο νέους και κατά πάντα άξιους Μητροπολίτες, τον Καλής Ελπίδος Σέργιο και τον Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας Σεραφείμ, οι οποίοι, στάθηκαν κοντά μου με πολύ και ειλικρινή αγάπη και πατρικό ενδιαφέρον, με εμπιστεύθηκαν και με βοήθησαν σε πολλαπλά επίπεδα. Είναι αυτοί οι Επί-σκοπόν εκκλησιαστικοί άνδρες που φυλάσσουν «Θερμοπύλες» στην «άκρη της γης», εργάζονται σκληρά, νύκτα και ημέρα «ψυχή τε και σώματι» προς δόξαν του Αγίου Θεού, για τη διάδοση του Ευαγγελίου της αγάπης στα βάθη της Αφρικανικής Ηπείρου προσφέροντες «τοις πάσι τα πάντα…» -έχω κάθε λόγο να το μαρτυρώ πλέον εγώ- και υπερασπιζόμενοι το Όνομα και τα δίκαια του Αλεξανδρινού Θρόνου, ο Οποίος Θρόνος σε καιρούς χαλεπούς και προκλητικούς προσφέρει και προάγει «την ζωή…», τον πολιτισμό και όλα εκείνα τα αγαθά που εμπεριέχονται μέσα στην πλούσια και δοκιμασμένη στο χρόνο πολυπολιτισμική πνευματική παρακαταθήκη που ονομάζεται Ορθοδοξία !

---------------------------------------------------------------------------

Updated 29/06/04