Epikidios - 17 September 2004 (Greek)

Υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λεοντοπόλεως Διονυσίου

'Γίνου πιστός άχρι θανάτου και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής’ (Αποκάλυψις Β.10)

Μετά βαθυτάτης ψυχικής συντριβής και οδύνης, βρισκόμεθα σήμερον μπροστά στο σεπτό σκήνωμα του Μακαριστού Προκαθημένου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας, Πέτρου του Ζ΄, δια να του απευθύνωμεν τον ύστατον οφειλόμενον χαιρετισμόν.

Θλιβερόν είναι το χρέος του ομιλούντος σήμερον να εκφωνή τον επικήδειον λόγον εις τον αείμνηστον Ποιμενάρχην του Θρόνου του Αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου.

Είναι όντως θλιβερόν διότι εγνώρισεν αυτόν όταν ήταν ακόμη σε νεαράν ηλικίαν ως Διάκονος τον οποίον και περιέλαβεν εις την υπηρεσίαν της Πατριαρχικής Επιτροπείας Καίρου και περιέβαλεν αυτόν εν Πατρική αγάπη και εκτιμήσει.

Οδυνηρόν είναι αλήθεια το θλιβερόν αυτό γεγονός του τραγικού δυστυχήματος που μας έλαχεν. Τι να είπωμεν τώρα και τι να προσθέσωμεν ημείς; Τι να είπωμεν ημείς που ιστάμεθα και θρηνούμεν τον αδόκητον θάνατον του Πατριάρχου μας, την προς τον Κύριον εκδημίαν του; Τι άλλο μπορούμε να σκεφθούμε εν τη θλίψει ημών, εκτός του ότι: ανεξιχνίαστοι είναι αι βουλαί του Υψίστου, Πενθηφόρε λαέ του Κυρίου;

Η υψίκορμος δρυς της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, με την εξάπλωσιν των πνευματικών της ευσκιόφυλλων κλώνων της αγάπης του και των Πατριαρχικών του ευλογιών δι’ όλην την Αφρικανικήν ήπειρον, έπεσεν.

Θρηνεί και οδύρεται η Παλαίφατος Αλεξανδρινή Εκκλησία δια την απώλειαν του Ποιμενάρχου της διότι αφήκεν κενό δυσαναπλήρωτον και απερίγραπτον πόνον εις τας ψυχάς ημών.

Σεπτέ Προκαθήμενε, θρηνούμε και ημείς η σεπτή χορεία των Σεβαστών Ιεραρχών και λοιπών τιμίων κληρικών δια την στέρησίν Σου, διότι σε εγνωρίσαμε και σε εζήσαμε εκ του πλησίον ως ένα καλοκάγαθον Πατριάρχην. Θρηνούν επίσης όσοι τον εγνώρισαν εις την φιλτάτην ημών Ελλάδα και αλλαχού.

Ξεχώριζες Μακαριστέ Δέσποτα, δια την απλότητά Σου, δια την σεμνότητά σου, δια την αγάπην σου προς όλους μας.

Ξεχώριζες αείμνηστε Δέσποτα, δια την καθαρά Σου σκέψιν, την διακριτικήν Σου λεπτότητα  και την Εκκλησιαστική Σου συνείδησιν.

Ήσουν εστολισμένος με πολλάς αρετάς και πλούσια ψυχικά χαρίσματα, τα οποία σε καθιστούσαν αγαπητόν και άξιο σεβασμού στους πλησίον και στους μακράν.

Η προσωπικότητά Σου περιέκλειε άνδρα τίμιον, ευσυνείδητον, ζηλωτήν, ευγενή και ειλικρινή, κορυφαίον Ορθόδοξον προκαθήμενον της εποχής μας.

Το υψηλό Σου αίσθημα ευθύνης και η συνεχής φροντίδα Σου καθώς και η καθαρά σκέψις Σου, δια την επίλυσιν των διαφόρων προβλημάτων της Εκκλησίας μας, ήταν κάτι το αφάνταστο. Η ασυνήθιστη και παραδειγματική Σου ενεργητικότητα δια την ανασυγκρότησιν του Πατριαρχείου μας καθώς και η συνεχής προβολή της Ορθοδοξίας εν τη Αφρική, μας συγκινούσε και μας ενέπνεε.

Συχνά Σου ελέγαμε αείμνηστε Δέσποτα, ότι ‘τρέχετε πολύ γρήγορα και δεν προφταίνομεν να Σε προλαμβάνουμε’, και η απάντησή Σου ήταν η εξής: ‘Και ο χρόνος τρέχει γρήγορα και δεν τον προλαμβάνουμε’.

Η επτάχρονη Πατριαρχική Σου ζωή, υπήρξεν γόνιμη και ευλογημένη. Τα έργα της αγάπης Σου πολλά και πλούσια. Η πορεία Σου όμως δεν ήταν εξολοκλήρου ανθόσπαρτος αλλά ήταν και γεμάτη από κόπους, μόχθους και θυσίας. Πολλά φοράς είχες να αντιμετωπίσης δυσκολίας και θύελας. Πάντα όμως τα αντιμετώπιζες με ψυχραιμία έχοντας πίστη και ελπίδα στον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, από τον οποίον αντλούσες δύναμιν δια την συνέχισιν του υψηλού έργου σου, ανοίγων έτσι νέους δρόμους εις το Πατριαρχείον ημών.

Οφείλομεν να ομολογήσωμε με ειλικρίνεια ότι μας άφησες μίαν νέαν εποχήν. Μας έφερες νέα πνοή στην Εκκλησία των Αλεξανδρέων. Αλήθεια, στάθηκες παράδειγμα δι’ ‘ολους μας. Παράδειγμα αδαμαντίνου χαρακτήρος και ακεραίου συνειδήσεως, το ζωντανό παράδειγμα της αγάπης.

Αφιέρωσες όλη την δύναμιν της νεότητός Σου στην υπηρεσίαν του Κυρίου μας και στην υπηρεσίαν του Λαού του Θεού.

Νέος ήσουν, σφριγηλός και γεμάτος από μεγάλην όρεξιν για δράσιν. Έθετες τον εαυτόν Σου στην υπηρεσίαν, δια την εξάπλωσιν της Οθροδοξίας και το καλόν του Πατριαρχείου μας. Δεν πρόλαβες όμως να γευθής τους αναμενομένους καρπούς της ευλογημένης δραστηρίας αποστολής Σου. Όμως πρόκειται τώρα να γευθής την Θείαν ανταμοιβήν Σου στους ουρανούς, διότι εγένεσο πιστός μέχρι το τέλος της ζωής σου.

Πορεύθητι λοιπόν τώρα την οδόν των Μακαρίων και παράλαβε την εξέχουσαν θέσιν που Σου αρμόζει μετά των αειμνήστων μεγάλων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων και Ιεραρχών της Ορθοδοξίας δια να έχης και Συ τον στέφανον της ζωής ον αποδώσει σοι ο Κύριος.

Το πενθηφόρον ποίμνιό Σου θα έχη άσβεστον την Ιεράν μνήμην Σου αλλά και θα στρέψη την προσοχήν του καθηκόντως μετά συνέσεως, προσευχής και φόβου Θεού εις αναζητήσεως αξίου διαδόχου Σου, ικανού και πιστού ανδρός, με αγωνιστικότητα και αγωνία δια τα διάφορα ζητήματα της Εκκλησίας μας και ο οποίος θα δυνηθή να ανέλθη τας δυσκόλους βαθμίδας του Πατριαρχικκού Θρόνου Αλεξανδρείας δια να βαστάση αυτόν και να τον φέρη εις υψηλόν επίπεδον, συμφώνως των σημερινών περιστάσεων και συνθηκών.

Μακαριστέ και αείμνηστε Πατριάρχα, Σου υποσχόμεθα ότι πάντες θα Σε ενθυμούμεθα με πολλήν αγάπην και σεβασμόν. Αιωνία Σου η μνήμη.           

Updated 22/09/04